vind auget

Ho opna vind
auget
og såg på
hatten min
så den løysna
frå skallen
og flaug
sin veg

så såg ho
på trea

snart byrja
dei å bøya å tøya
seg i mellom

ho vende seg
mot sjøen å myste
på den blanke
overflata til
den byrja
skumma å
fråda

så vende
ho blikket mot
himmelen
og freista ein
omstreifande skydott til den
vart lei
og løyste
seg opp

ho lo
med seg sjølve
og av seg sjølve
så lukka
ho vind auget
att
og kvilte