Avgarde

Han sprang avgarde
langt å lenge
før ho snudde
og  sprang heim
og la
seg og
der låg
han til
sola
strekte sine
stråler
inn og
lysa opp
landet
og slik fann ho
ut or draumen
og opp
att
i dagen

men
snart byrja
han småspringje
snart sprang ho
fortare
og før han
visste ordet
av det
var ho langt
avgarde
og når han
snudde seg
såg ho
ikkje lenger
landet
ho dyrka
og stjernene
på himmelen
stod ikkje
lenger
der
slik han
hugsar


då var det¨
at han snudde
seg opp ner
og heile verda
snudde seg
med
og dei som
såg det
blei fyrst
svimle og
sian
forundra
og dei jamra
og bar seg

ting ramla
frå himmelen
lenge
etterpå
og har
det ikkje
slutta
å regne
kattar
å hundar
så
kan hende
det roar
seg med
tia

Diktaren

Diktaren er
ikkje slik han
sjølv trur at
han er

diktaren
lar seg ikkje
lure av forestillingane
på
sylvlerretet
same kor mykje
skodespelaren
legg sjela
i rolla
si

diktaren klyp
seg sjølv
titt
i armen
og har blåmerke
å vise til

og det hender
jo at ein må

anten ein diktar
i holer i jorda
eller rett utav
det blå





diktaren
heftar seg ikkje
ved detaljar
men bygg
sine hus
på dei
lik fuglen
i sitt reir

diktaren søkjer¨
på djupet av
seg sjølve
for å finne
noko
han ikkje
har sagt
før


for diktaren
må ofte
møte seg sjølve
i si eiga
oppdikta
dør


diktaren let seg
ikkje hefte
ved detaljarne
men driv vidare
med vinden
lik ei fjør
i ørkenen
og let sand
i augene vere
sand og
ingenting anna
en sand


for

i skuggen av ein
gammal ruin
finn du diktaren
i sitt eige
dikt
på veg inn i
det ukjende
for å gløyme
alt han
har lært
og lære
det på
ny
igjen og
igjen

diktaren
vandrer¨
hand i hand
med sola
og kvar
stråle er fylld
av lyse
ord om
livet som
gror
men også
av det som
spirar
på vår
heilage
trillrunde
jord